Tips, informatie en steun
Relatie expert & vitaliteit coach Marieke Proper - Personal coaching & Counseling
RSS

Recente posts

Samen met mijn man 15 dagen vol gas gezond doen in de maand met de meeste verleidingen.
af van mijn suikerdrang. Vier redenen waarom we suiker eten
Mijn missie en mijn winkel met natuurlijke producten
Mijn ritueel, mijn huid, natuurlijke sopjes en verzorgingsproducten
Samen FIT met onze vrienden en familieavond

Categorieën

Alcohol problemen
clean 9
Communicatievaardigheden
dromen
Forever
Gewoonteverslaving
Hulp in zicht
Mandy Verleijsdonk (gast blogger)
Noud van beumeren
oplossingen voor problemen
psychische problemen
relatietherapie
Spreekuur
verslavingsproblemen
vitaliteit
Mogelijk gemaakt door

Tips, informatie en steun

Mandy Verleijsdonk (gast blogger)

Infobesitas - Wie helpt mij nu echt? Mandy Verleijsdonk

Mandy Verleijsdonk (26), psychologiestudent (3e jaars/bachelor) en ambassadeur van Fonds Psychische Gezondheid. Woont in Tilburg, heeft een relatie, maar woont niet samen. Haar chinchilla’s houden haar echter altijd gezelschap. In haar vrije tijd schrijft ze gedichten, columns en korte verhalen over psychologie, filosofe en psychische problemen. Ze hoopt anderen hiermee te inspireren. 

Mijn les: de regie van mijn leven in eigen hand nemen. Nu word ik geleefd door wat anderen willen. Mijn stemming hangt af van wat anderen tegen mij zeggen of juist niet zeggen. Mijn handelingen worden beïnvloedt door hoe anderen handelen en denken. De kunst is om geïnspireerd te kunnen raken door anderen, maar dan vervolgens zelf te bepalen wat je met die informatie doet.

Ik leid momenteel aan infobesitas. Ik neem pas een beslissing als ik weet wat mijn psychiater vindt, mijn individueel begeleister, mijn vriendinnen, mijn chinchilla’s.. Het probleem is dat iedereen er weer anders over denkt. Er is wel een overeenstemming: “Mandy, je moet zelf de beslissing
nemen.”

Daar ben ik niet goed is, dus zoek ik mijn heil in boeken. Dan blijken er woorden te bestaan voor de chaos in mijn hoofd en kan ik mezelf ietsiepietsie objectief bekijken. Aan Hulp in Zicht heb ik veel gehad. Zo zeg ik regelmatig nog tegen mezelf dat ik iemand wel kan helpen, maar niet hoef te redden. Dan stop ik snel de reddingsboei weer in de kast.

In Human Design vond ik ook een leidraad: ik heb het in me om te onderwijzen en te coachen. Dat bevestigt dat ik iets moet doen met mijn ervaringsdeskundigheid. Ik kan wel beter wachten op een uitnodging en niet zelf het initiatief nemen. Bij deze laat ik mij uitnodigen door een toekomstige werkgever en laat ik mij gelijk uitnodigen om een pete bekostigen.




Ook heb ik tarot kaarten gekocht. Die blijken helemaal niet zweverig te zijn! Je trekt een kaartje en zoekt in een boekje de bijpassende tekst. Dan is het aan jou wat je doet met die tekst. Het kan iets bevestigen wat je al weet, een nieuw inzicht geven of dingen verhelderen.  Ik pieker tegenwoordig expres, omdat ik dan een kaart mag trekken.

Als ik niets met de tekst kan, kijk ik naar de prachtige afbeeldingen. Volgens Alain de Botton kan kunst therapeutisch werken. Dat is een interessante visie. Sommige mensen zijn het hier niet mee eens of zijn zelfs beledigd. Kunst kan therapeutisch werken (voor de maker en/of kijker), maar dat wil niet zeggen dat het altijd therapeutisch is. De kunst is om dat zelf te bepaken. Dat geldt ook voor zelfhulpboeken, tarotkaarten, spreuken, adviezen van oma etc. Pas je leven aan, doe niets of zoek het grijze gebied.

Morgen is het niet verstandig om te reizen volgens mijn maankalender, maar ik doe het lekker toch. Toen ik de kalender net had, zou ik er mijn planning op aan passen. Reizen mag bijna nooit volgens de kalender, dus zou ik aan mijn huis niet meer uitkomen als ik de kalender trouw zou opvolgen. Ik ga mijn eigen weg, ook al ben ik dan bang om verkeerde keuzes te maken.

Zo ben ik tegen het kalenderadvies in een week naar Friesland gegaan. Daar ben ik afgevallen; niet van kilo’s, maar van informatie van Jan en alleman. Uiteraard had ik wel een zelfhulpboek bij me: ‘Als hij maar gelukkig is’ van Norwood. Het boek is uit en nu is de vraag: wat wil ik er wel en wat niet mee?

Geen alcohol onder de 18 jaar - Leraren geven goede voorbeeld. Gastblogger Mandy

Mandy Verleijsdonk (26), psychologiestudent (3e jaars/bachelor) en ambassadeur van Fonds Psychische Gezondheid. Woont in Tilburg, heeft een relatie, maar woont niet samen. Haar chinchilla’s houden haar echter altijd gezelschap. In haar vrije tijd schrijft ze gedichten, columns en korte verhalen over psychologie, filosofe en psychische problemen. Ze hoopt anderen hiermee te inspireren. 
 
 
Rolmodel
 
Het is 2006 en ik heb mijn eindexamenfeest. In een galajurk, sta ik in het toilet te tutten voor de spiegel. Ondertussen klets ik met een vriendin. Als we naar buiten lopen, treffen we een lachende docent en conciërge aan. Blijkbaar hadden ze onze meidenpraat afgeluisterd. Ik schaam me, maar dat gevoel is misplaats. Wie moet zich hier immers schamen? We lopen vlug weg, maar dan krijg ik een tik op mijn billen van de conciërge. Weer schaam ik me en weer is het misplaatst. Ik schrik en ren huilend naar buiten. Heb ik iets fout gedaan? Mijn vriendin stelt mij gerust. Die man was zat en zijn hand op jouw billen zegt niets over jou, maar alles over hem. Alles over hem wanneer hij alcohol drinkt.
 
Inmiddels is het 2014. Door de verhoging van de leeftijdsgrens naar 18 jaar voor alcoholverkoop en –bezit komt er geen alcohol meer aan te pas op examenfeesten. Volgens Wim van Dalen, directeur van het Nederlands Instituut voor Alcoholbeleid STAP, hebben sommige docenten meer moeite met het alcoholvrij beleid in het voortgezet onderwijs dan de leerlingen zelf. Leraren mogen niet meer drinken in de leraren kamer, tijdens de werkweek of onder elkaar. Dat lijkt mij niet meer dan normaal.
 
Bijna een derde van de leerlingen van het voortgezet onderwijs heeft wel eens vijf glazen of meer bij één gelegenheid gedronken;binge drinking dus. Onder de 15-jarigen is dat zelfs 41 procent. Alcohol drinken wordt normaal gevonden. Ouders en leraren drinken immers ook. Zouden zij kwetsbare hersenen van jongeren niet moeten beschermen? Hebben ouders en leraren geen voorbeeldfunctiemeer?
 
We moeten af van het idee dat je alleen gezellig bent als je alcohol drinkt. De mens is een kuddedier en wil niet buiten de boot vallen. Een betere wereld begint bij jezelf, maar in je eentje kan je geen grote veranderingen te weeg brengen. Van bovenaf mag er meer gebeuren. De overheid heeft er al goed aan gedaan dat de leeftijdsgrens verhoogd is. Die wet zal inde praktijk vaak omzeild worden, maar het gaat erom dat er een norm wordt gesteld. Het duurt even eer mensen gewend zijn aan die norm. Wat niet helpt is alsleraren op school drinken.
 
Veel mensen kunnen hun drankgebruik in toom houden, maar veel mensen kunnen dat niet. Jongeren hebben soms nog geen rem voor hun gedrag en sociaal wenselijk doen speelt een enorme rol. Volwassenen met gevoeligheid voorverslaving of psychische problemen kunnen ook problematisch gaan drinken. Zoude wereld er niet op vooruit gaan als alcohol drinken zou verdwijnen? Het zou in ieder geval veel ellende schelen zoals hersenschade en overlast. Als je niet problematisch drinkt zou je je biertje of wijntje ook kunnen laten staan uitloyaliteit voor mensen met een alcoholverslaving. Plezier maken kan op een niet schadelijke manier. Ook zonder alcohol kun je leven; echt waar! Dat voorkomt bovendien vervelende situaties zoals die met meneer de conciërge. Heb lol als rolmodel!
 

Lijden met de lange IJ. Gastblogger.

GAST BLOGGER Mandy Verleijsdonk, psychologiestudent 

Mandy Verleijsdonk (26), psychologiestudent (3e jaars/bachelor) en ambassadeur van Fonds Psychische Gezondheid. Woont in Tilburg, heeft een relatie, maar woont niet samen. Haar chinchilla’s houden haar echter altijd gezelschap. In haar vrije tijd schrijft ze gedichten, columns en korte verhalen over psychologie, filosofe en psychische problemen. Ze hoopt anderen hiermee te inspireren. 


Lijden
Lichamelijk of geestelijk lijden is het ondergaan van smart en ellende. Het lijden kan sterk variëren in intensiteit en duur.
De hoogleraar psychiatrie Damiaan Denys vertelt in een interview voor Brabants Dagblad dat een stukje lijden bij het leven hoort. De mooiste dingen die hem zijn overkomen, zijn gepaard gegaan met lijden. “Het leven is zo kort, je hebt de tijd niet om goed en slecht te definiëren; je kunt hoogstens je best doen een tekortkoming te omarmen. Eeuwig geluk is saai. Een mens moet lijden om volledig tot expressie te komen. (Zie voor het artikel: http://brabants.ned.newsmemory.com/publink.php?shareid=0e9c60722)”
Mooi gezegd. 

Ik moet meteen denken aan het boeddhisme; één van mijn inspiratiebronnen. Boeddha ontdekte dat het lijden (zoals ziekte en dood) bij het leven hoort en dat je dat moet accepteren. We willen negatieve dingen vaak liever negeren en het positieve omarmen. Daarom hechten we ons zo aan geluk. Volgens het boeddhisme veroorzaakt dit juist lijden. Het is immers niet altijd feest. Dingen veranderen. Leuke dingen komen en gaan.
Dat geldt ook voor negatieve dingen. Ga ze daarom niet uit de weg. 

De psychotherapeut Freud zou zeggen dat hetgeen je negeert wordt opgeslagen in je onbewuste en dat die dus niet oplossen in het niets. Vervelende dingen verdwijnen niet als je ze negeert. Accepteer dus dat je ooit dood gaat. Erken dat je lichamelijke op geestelijke pijn hebt. Erken die pijn ook bij anderen. Anders negeer je een deel van iemands bestaan. Dat is pas lijden. Niet gezien worden doet pijn.
Ik heb jaren lang gevochten tegen mijn psychische problemen. Daaraan lag ten grondslag dat ik me schaamde voor mezelf. Ik voldeed niet aan de norm. Ik rolde van de ene therapie in de andere en was iedere keer weer teleurgesteld, omdat ik niet veranderd was. Ik wilde niet wat ik had. Ik wilde niet zijn wie ik was.
Ik lijd nog steeds en voel dagelijks de beperkingen van mijn psychische problemen. Echter, accepteer ik ze steeds meer, waardoor mijn zelfvertrouwen gegroeid is. Alleen met een betere basis, kun je eventueel veranderen. Zolang je geen gezonde vervanger hebt voor problemen, zou er een gat ontstaan, als je iets moet afleren met therapie. ‘Kom niet aan mijn dwang’, denk ik dan. Het is een kwelling, maar ook een houvast. Het is er niet voor niets.
Dat geldt ook voor verslavingen. Iemand rookt of drinkt toch niet voor niets? Waarom doet die persoon dat? Wil die persoon er iets aan doen? Is er een gezonde vervanger? Zeg dus niet te snel: NIET DOEN. Ook al zie je het achterliggende lijden van die persoon of lijdt je er zelf door. Die verslaving is er nu eenmaal op dit moment.
Omarm een ander of jezelf dus eerst. Accepteren is de eerste stap tot verandering. Denk ook niet dat je iets dan meteen moet goedkeuren. Dat bedoel ik niet. Als een relatie uitgaat of als er iemand doodgaat of ziek wordt, is dat nu eenmaal niet leuk. Je hoeft er niet om te lachen. Je gedachten of gevoelens de ruimte geven is een beter plan. Geef lijden de ruimte die het nodig heeft. Dat lijden zal echt wel weer afnemen en vergeet niet te delen: gedeelde smart, is halve smart.
Liefs,
Mandy
 
 

 

Dierenliefde tegen eenzaamheid. GAST BLOGGER Mandy Verleijsdonk / psychologiestudent

GAST BLOGGER Mandy Verleijsdonk, psychologiestudent 

Mandy Verleijsdonk (26), psychologiestudent (3e jaars/bachelor) en ambassadeur van Fonds Psychische Gezondheid. Woont in Tilburg, heeft een relatie, maar woont niet samen. Haar chinchilla’s houden haar echter altijd gezelschap. In haar vrije tijd schrijft ze gedichten, columns en korte verhalen over psychologie, filosofe en psychische problemen. Ze hoopt anderen hiermee te inspireren. 
 
 
Dierenliefde

In het eerste jaar van mijn studie psychologie deed ik een literatuuronderzoek. Ik wilde het effect weten van huisdieren en dierentherapie op eenzaamheid van oudere mensen. De resultaten verbaasden me niet. Hier een samenvatting:
 “Huisdieren kunnen eenzaamheid voorkomen of doen afnemen. Door dierentherapie in zorginstellingen kan eenzaamheid bij ouderen significant afnemen. Dit is ook het geval bij het gebruik van een robothond. Dieren kunnen zo bijdragen aan de psychische gezondheid van ouderen en daardoor aan hun hele gezondheid. Zorginstellingen zouden mensen met huisdieren kunnen toestaan, zelf een huisdier aan kunnen schaffen of dierentherapie kunnen aanbieden voor het welzijn van hun bewoners.”
Mensen met allerlei psychische problemen; jong en oud, kunnen ook ontzettend eenzaam zijn. Mensen hebben niet altijd tijd voor je, hebben vooroordelen, vinden je en aansteller en dergelijke. Dan kunnen huisdieren een grote toegevoegde waarde hebben. Ik spreek uit ervaring. Ik heb een hamster gehad (die is inmiddels overleden) en nu heb ik twee chinchilla’s. Huisdieren roepen liefde in mensen op. Ze zijn er altijd; onvoorwaardelijk. Ik vind het ook fijn om voor ze te zorgen en het geeft verantwoordelijkheid.

Ken je iemand met psychische problemen, maar zonder huisdieren, neem ze dan eens mee naar de dierentuin of laat ze voor jouw huisdier zorgen. Als ze genoeg discipline hebben, kunnen ze misschien zelf een huisdier aanschaffen. Vrijwilligerswerk met dieren is ook een voldoening gevende optie. Dieren brengen je weer even terug naar de basis van het leven: slapen, eten, spelen, … Ze kunnen afleiding bieden die je soms even nodig hebt.
Bovendien komt er oxytocine vrij bij het aaien van dieren. Dit ‘knuffelhormoon’ heeft een rustgevend effect en brengt het cortisol niveau (stresshormoon) omlaag. Voor sommige mensen is lichamelijk contact met mensen heel lastig. Dan kan het een uitkomst zijn om dieren te knuffelen. Ik wilde lang door niemand aangeraakt worden, vanwege onzekerheid over mezelf en vanwege smetvrees. Dieren raakte ik daarom al helemaal niet aan. Wat ben ik blij dat ik daar minder last van heb. Ik heb een band met een hondje opgebouwd en ben zo over mijn dierenvrees heen gekomen.
Mijn chinchilla’s zijn geen knuffeldieren, maar ik heb zoveel lol om Nono en Suus (zie de foto’s). Lachen is ook ontspannend. Het is verder fijn thuiskomen. ‘Mandy is weer thuis’, roep ik dan. Dan kijken twee paar oogjes me aan. ‘Tijd voor iets lekkers’. Ik hoop dat jij ook mag ervaren wat ik met dieren ervaar. Laat de hond van de buren eens uit, zeg ‘hoi’ tegen een vogel op straat of kijk naar een programma over dieren op tv.

Liefs,
Mandy



Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint